شیوه نوین آموزشی در مدارس جدید،هرچند با شرایط متفاوت بین المللی و اوج گیری مانیفست پیشرفت(progress) در کشورهای منطقه چون عثمانی واروپا همراه بود،معذالک این پیشرفت ها،حاصل دهه های متوالی تلاش برای"مفیدتر" و"عملی تر" کردن آموزش های رسمی از دوره تاسیس دارالفنون و حتی قبل از آن بود. دوره ای که "احتیاط" و "حرکت کج دار و مریض" در راه تحولات موردنظر، اصلی پذیرفته شده در میان نوخواهان بود. مدرسه یا دانشگاه دارالفنون که به همت امیرکبیر تاسیس و مدتی پس از قتل وی به سال 1268ه ق، با تایید شاه و پذیرش فرزندان پسر طبقه اعیان،امرا ورجال گشایش یافت؛ در ابتدا در رشته های پیاده نظام، توپخانه،مهندسی،سواره نظام،طب وجراحی،معدن شناسی وداروسازی فعالیت می کرد.حضور پررنگ رشته های نظامی، سبقه تاریخی وحشت از عقب ماندگی تکنولوژیک و نظامی کشور- به خصوص پس ازشکست فاجعه آمیزایران از روسیه در دوره فتحعلی شاه- رابازمی نماید. درواقع در دوره تاسیس دارالفنون، برخلاف عصرتاسیس مدارس جدید در1300ه ق، مقایسه میزان پیشرفت ایران با اروپا تنها براساس بعد مادی و محسوس فرهنگ- تکنولوژی و مهندسی،دانش نظامی و پزشکی(به مثابه نمادبرجسته پوزیتیویسم)- صورت گرفته وعلوم نظری چون فلسفه،حقوق والهیات همچنان در تسلط "مدارس قدیم" باقی مانده بود